jordienbasindeusa.reismee.nl

Dag 19 Pismo Beach - Monterey

Vanmorgen werden we wakker met een van de mooiste uitzichten van deze vakantie. Vanuit onze kamer hadden we namelijk zicht op de Pacific Ocean! Heel lang konden we er echter niet van genieten, want we moesten door naar Monterey.

De koelbox werd (handmatig) gevuld met ijs en we konden weer op pad. Deze ochtend was het aan In-N-Out Burger de eer om te schitteren in onze Nationale Burger Test. De uitslag vindt u later terug op deze website.

We vervolgden onze vrij saaie weg (de kustweg was deels afgesloten wegens modderstromen een aantal maanden eerder) naar Point Lobos. Dit gebied staat bekend om zijn vele vogels. Die waren er echter niet, dus moesten we genoegen nemen met een hagedis, een zeehond en twee wilde duikers. We reden door naar de beroemde 17 Mile Drive. Tussen de golfbanen en de oceaan was het mooi rijden. We waren echter al behoorlijk verwend met bijzondere en extreme landschappen deze reis, zodat de route niet erg veel indruk op ons maakte.

We checkten in in ons hotel, om even bij te komen. Bas werd daar bijna onthoofd door de plafondventilator, die al op volle toeren draaide.

Nadat we waren bijgekomen gingen we, als gewoonlijk, de plaatselijke bezienswaardigheden bewonderen. In dit geval was dat een pier met allerlei visrestaurants en souvenirwinkeltjes. Na 5 minuten hadden we het wel gezien en schoven aan bij de plaatselijke Italiaan. Na deze maaltijd reden we terug naar het hotel om de avond af te sluiten met een drankje in de Fireplace Lounge.

Morgen staat een walvisspotexcursie op het programma.

Dag 18 Los Angeles - Pismo Beach

Gezien gisteren best een vermoeiende dag was bleven we vanmorgen een uurtje langer liggen. Na het ontbijt hebben we de reis hervat richting Pismo Beach.

We zijn als eerste weer richting de kust gereden over de Route 66 om vanaf de Highway 1 verder te gaan naar het noorden. Het eerste strand dat we tegenkwamen was die van Santa Monica, een populair strand dat ook vaak gebruikt wordt voor filmopnames zoals Baywatch. Dit punt is tevens ook het eindpunt van Route 66, hier bevindt zich een pier met een kermis en verschillende slechte muzikanten. Onopvallend mengden wij ons met onze sportieve lichamen tussen het publiek op 'muscle beach'. Na 3 series van 50 pull ups aan de rekstok hielden we het voor gezien en dronken we een pilsje bij Big Dean's Ocean Café.

Daarna reden we o.a. langs Malibu Beach, de woonplaats van de meeste Hollywood sterren, net iets buiten het centrum. In de meeste gevallen zag je vanaf de weg echter alleen maar een poort staan. Iets verder aan de kust lag Santa Barbara, ook met een pier vol met eettenten. Jordi dacht hier een stukje taart te bestellen maar kreeg vervolgens een hele, al werd het allemaal vakkundig naar binnen gewerkt.

Een paar uur later kwamen we aan in Pismo Beach, ook wel 'Clam Capital' (mosselhoofdstad) genoemd. We hadden een prachtig hotel met uitzicht op de oceaan. Bas wilde graag deze beruchte mossels eens proeven dus we gingen eten bij Cracked Crab. Bas nam een emmer met mossels en krab, Jordi een kreeft. We moeten eerlijk zeggen dat dit de hoge prijs niet helemaal waard was. Ook kreeg Bas nog per ongeluk een stuk krab naar z'n hoofd geslingerd van de buurvrouw die moeite had door de schaal heen te komen. Maar verder was het wel een gezellige tent.

Om de avond af te sluiten zijn we langs Harry's Night Club gegaan. Er speelde een band classic rock en ook wat modernere nummers. De (met name hippie)oudjes gingen los op de vloer. Wij keken met een pilsje in de hand naar dit vermakelijke tafereel.



Dag 17 Los Angeles

Vandaag stond Universal Studios op het programma. We vertrokken op tijd, zodat we ons met openingstijd al aan de poort van het park konden melden. We hadden Front of the Line tickets, dus konden we lekker langs de wachtrijen wandelen. Dat kwam goed uit, want het was behoorlijk druk in het park.

We bezochten verschillende rides en shows, allemaal gebaseerd op films van Universal Studios. Er was een volledig Harry Potter dorp gebouwd, inclusief het kasteel Hogwarts. Er was in het hele park super veel aandacht besteed aan details. Zelfs de wachtrij is daar de moeite waard. Daarom hebben we voor de eerste keer in de Harry Potter bezemvliegattractie onze Front of the Line Pass niet gebruikt.

Ook Springfield, bekend van The Simpsons, was helemaal nagebouwd. We namen daar een koffie met een donut die behoorlijk aan de maat was. Na een educatieve show over special effects, bezochten we de Jurassic Park ride, waar we helemaal doorweekt uitkwamen. Daarna in The Mummy - The Ride en de Transformers attractie, werden we getrakteerd op nog meer watereffecten.

Enigszins opgedroogd sloten we aan bij de Studio Tour, een kijkje achter de schermen op de filmset. Ook dit was heel leerzaam en we reden door sets van bekende films. Maar we werden weer niet gespaard van een nat pak. Een dino in de bosjes op de Jurassic Park filmset spoot ons nat, toen we langs de set van Jaws reden dook er ineens een haai op, met het nodige gespetter en we strandden in een Mexicaans dorp dat prompt overstroomde!

Gelukkig was het lekker zonnig en droogden we redelijk snel weer op. Het was tijd voor een andere show, gebaseerd op de film Waterworld. En ja, we voelden bij de titel al nattigheid... We gingen netjes buiten de zogenaamde Soak Zone zitten, om een nieuw nat pak te vermijden. Echter dachten de stuurmannen daar anders over en door een flinke golf, veroorzaakt door een grijnzende stuntman op een jetski, zaten we weer te druipen. Nat tot op de naad deden we nog een aantal attracties en na een tweede keer in de Harry Potter attractie was het welletjes en reden we terug naar ons motel.

We sloten de avond af met een lekker stukje Chinees van de Panda Express.


Dag 16 San Diego - Los Angeles

Na een stevig ontbijtje bij IHOP (The International House Of Pancakes) zijn we vertrokken richting LA. Qua afstand geen verre reis, maar vanwege de drukte in deze chaotische stad ging er toch nog best wat tijd inzitten.

Om de rit wat leuker te maken zijn we een stuk over de Highway 1 gereden, deze loopt grotendeels langs de westelijke kust van de USA. Onderweg zijn er verschillende strandjes te zien, we stopten bij Huntington Beach. Deze strandplaats wordt ook wel Surf City genoemd. Je kunt hier een lange pier oplopen waar je prima zicht op al deze surfers hebt. Het viel ons vooral op dat iedereen maar wat op z'n plankje lag te dobberen, mogelijk bij gebrek aan de perfecte golf. Van het kijken naar deze lamme surfers kregen we dorst, dus we hebben in een nabijgelegen strandtent nog maar een drankje gedaan en daarna de route vervolgd naar ons hotel.

Een bezoek aan LA is niet compleet zonder langs te gaan bij The Walk of Fame aan de Hollywood Boulevard. Hier zijn meer dan 2500 sterren in het trottoir te zien van allerlei beroemdheden. Zelfs voor Donald Trump was een plaatsje. Ook liepen er mensen verkleed als filmkarakters en is er het Chinese Theatre waar bekendheden hun hand en/of voetafdruk achter hebben gelaten. Het was wel geinig om even te zien, maar binnen een klein uurtje ben je er wel doorheen. Jordi wist ternauwernood te ontsnappen uit de handen van King Kong en we gingen er dus maar snel vandoor.

We kregen weer honger dus gingen langs bij The Rainbow Bar, een tent met een grote rockgeschiedenis. In het verleden hebben artiesten als Alice Cooper, Guns N' Roses, John Lennon, Neil Diamond en Elvis Presley hier regelmatig gezeten, wat je ook kunt aan de foto's en awards op de muren. In de laatste periode van zijn leven zat Motörhead frontman Lemmy hier zelfs dagelijks. Als eerbetoon is het terras buiten vernoemd naar 'Lemmy's Lounge'. We kregen een belachelijke hoeveelheid eten waarvan de helft nog niet eens op ging. Schijnbaar zijn we nog niet helemaal goed aangepast aan de Amerikaanse standaard. Overigens smaakte het wel erg goed en hebben we zelfs iets van groenten op.

Om een mooi beeld van de stad te krijgen reden we langs het Griffith-observatorium, een sterrenwacht bovenop de berg Hollywood. Naast het observatorium en planetarium heb je hier gezien de hoge ligging ook een mooi zicht op de skyline van de stad. Het was mooi al de lichtjes te zien, maar ook weer niet erg indrukwekkend aangezien er weinig wolkenkrabbers staan. We zijn vervolgens maar weer richting ons hotel gegaan, morgen een dagje Universal Studio's op het schema.

Dag 15 San Diego

Vandaag stond een dagje Sea World op het programma. We hadden de kaartjes al met een beetje een dubbel gevoel besteld, vanwege de controverse rond de behandeling van onder andere de orka's daar. Toch gaf onze interesse in het zeeleven de doorslag. Na een korte autorit stonden we al gauw in het park.

Het was er erg rustig, dus hadden we mooi de tijd om de beestjes op t gemak van dichtbij te bekijken. We zagen allerlei indrukwekkende zeewezens: van krabben tot beluga's, van manta's tot zeeschildpadden. We kregen zelfs de kans om sommige dieren aan te raken. We lieten dode huidcellen wegvreten door kleine visjes die ook bij bepaalde kuren worden toegepast, we hebben roggen en kleine haaien geaaid en Jordi heeft een babydolfijntje in t gezicht betast.

Ook voor de attracties was de wachttijd minimaal, dus konden we overal in. Zelfs in een kabelbaan en een uitkijktoren op 300 voet. Iets waar Bas met zijn hoogtevrees niet om zat te springen, maar hij vond het uiteindelijk toch wel een mooie ervaring.

Zoals verwacht, waren er diverse dierenshows. De eerste die we bezochten, was een komische act met zeeleeuwen en een otter, echt op z'n Amerikaans. Uiteraard kon de show met orka's niet achterwege blijven. We merkten dat Sea World aan een behoorlijk charmeoffensief bezig is. Bij elke mogelijkheid benadrukken ze hoeveel zeedieren ze gered hebben en hoe milieubewust ze zijn. Het ging zelfs zo ver dat je een papieren rietje kreeg bij je drinken.

De orka's in het echt zien was een onvergetelijke ervaring. De magnifieke beesten demonstreerden hun kunnen in het bassin. De Mexicanen op de eerste rijen hielden het, tot ons vermaak, niet droog. Ook zat er een Japanner voor ons driftig schetsen en aantekeningen te maken van de show. We konden ons niet aan de indruk onttrekken dat deze zeezoogdieren nogal beperkt werden in hun kunnen door het relatief kleine verblijf.

We verlieten het park en reden naar Mission Beach. De eyecatcher daar was een enorme ouderwetse houten rollercoaster, recht aan het strand! We kochten hier tickets voor en namen plaats. De begeleider kreeg de stang niet veilig dicht vanwege Bas zijn te lange benen. We moesten onze zakken legen en Bas zijn benen kruisen en daarna kreeg de dame de stang nèt dichtgeduwd. Na de spannende rit (Jordi zat nogal losjes, omdat we met dezelfde stang vastzaten) liepen we met zwalkende benen de boulevard op, waar aan het strand we genoten van een drankje en een hapje bij de ondergaande zon.

Bij café Draft, recht aan het strand hadden we keus uit 57 bieren van de tap en nog een behoorlijk aantal op fles en blik. Tegen een ondergaande zon proefden we daar een aantal van, met een flinke berg tortilla en 4 kalkoenenballen on the side. We wandelden nog een stukje door de branding van de Pacific Ocean en liepen door naar een sportsbar waar we genoten van reclame op tv, onderbroken door American Football.

Dag 14 Lake Havasu - San Diego

Vanwege de lange rit vandaag op tijd uit de veren. Voor de verandering eens het ontbijt van het hotel geprobeerd (om de oerhollandse reden dat 't deze keer gratis was). Wat ons opviel is dat er ook hier weer veel mensen zonder tanden en rochelend rondlopen, iets wat het ontbijt iets minder smakelijk maakte. We waren wel weer toe aan een beetje beschaving, dat zou aan de westkust beter moeten worden.

Het was een lange rit waarin weinig te zien was onderweg, even doorbijten nog maar. We hadden gelukkig veel muziek gedownload waardoor het nog best uit te houden was. Ook hebben we op tijd gestopt voor pauze en voor het wisselen van chauffeur.

Met nog een 'range' van 130 mijl besloten we bij het eerstvolgende tankstation te gaan stoppen. Echter reden we op een lange weg midden in woestijngebied waar geen leven te bekennen was. Gelukkig kwamen we met nog zo'n 30 mijl brandstof dan eindelijk weer een tankstation tegen. We hadden inmiddels de airco al uitgezet om brandstof te sparen, waardoor het in de auto behoorlijk was opgewarmd. Toen we het terrein opreden bleek echter dat het tankstation gesloten was... Gelukkig zagen we op Google Maps dat er binnen 10 mijl weer een tankstation was, maar ook deze bleek gesloten! Het derde tankstation dat we vervolgens tegenkwamen was alleen voor speciale pashouders, dus ook hier geen succes. Bij de vierde was het eindelijk prijs, met de tank bijna leeg konden we hem eindelijk volgooien. We besloten zelf ook maar even brandstof aan te vullen bij de Mac, om bij te komen van de schrik. Hier kwam Jordi er overigens ook nog eens achter dat hij de limiet van z'n creditcard bereikt had, dit was hard opgelopen door alle reserveringen van de hotels. Gelukkig heeft Bas nog voldoende tegoed voor de rest van de reis.

Hierna was het nog een paar uurtjes rijden en kwamen we aan in het hotel in San Diego. Op dit laatste stuk reden we zo'n 2 km van de Mexicaanse grens af, alleen konden we net niet zien of hier een muur stond. Aangekomen in San Diego blijkt het (met of zonder muur) sowieso vol te zitten met Mexicanen, je moet moeite doen om een witte Amerikaan te zien.

Om het avondleven van San Diego te ervaren gingen we naar 'The Gaslamp Quarter', een wijk vol met restaurants en cafés. Vroeger stond deze wijk bekend als hoerenbuurt voor voornamelijk eenzame zeelieden, tegenwoordig zie je hier niet veel meer van op wat enkele verwijzingen na. Geheel in stijl gingen we Mexicaans eten bij La Puerta. We hadden nooit eerder zo'n goede Margarita op als hier en de burrito's waren zeer goed gevuld (wel een beetje pittig voor onze Nederlandse smaakpapillen die niets gewend zijn). We hebben ons hierna in verschillende cafés vermaakt, waaronder een typische Ierse pub en in The Shout House. Deze laatste had live muziek in de vorm van dueling pianos. Het viel ons op dat ze alle nummers en teksten zonder fouten konden spelen, in tegenstelling tot wat je wel eens in Nederland hoort. Het publiek was ook erg enthousiast, soms zelfs wat overdreven aanstellerig wanneer er weer een aantal in de spotlights wilden staan op het podium. We zagen echter dat de mensen hier wel gewoon tanden hebben, waardoor we het gevoel kregen ons weer in beschaafd gebied te bevinden. Opgelucht gingen we weer terug naar ons hotel.

Al met al weer een dagje waarin we voldoende hebben beleefd. Morgen een keer geen reis voor de boeg maar een 2e dag San Diego.


Dag 13 Grand Canyon NP - Lake Havasu

Na een vettig ontbijt bij Wendy's reden we naar Lake Havasu, een tussenstop voor San Diego.

Onze route kwam overeen met een deel van de historische Route 66! We reden al snel een dorpje binnen, waar de diners en tankstations uitbundig versierd waren met spullen en oude auto's uit de gloriedagen van Route 66, de jaren '50 en '60.

In een van de diners bestelden we een gekoelde mix van zuivel en fruit, om het ontbijt te compenseren. De eigenaar bleek een fan van practical jokes. Zo zat bijvoorbeeld aan twee kanten van de deur een deurknop en pakte je gegarandeerd de verkeerde. Ook leek het of hij Bas onder de mosterd wilde spuiten, maar de fles bleek een neppert te zijn. Bovendien kon Bas dat zelf veel beter...

We reden verder door een landschap dat door modeltreinbouwers leek ontworpen, maar dan schaal 1:1. Groene heuvels en bosjes en een treintje van een paar honderd meter lang dat langs de weg reed.

Na het dorpje waren er weinig bijzondere stops meer. Wel een aantal benzinestations in stijl, maar die zagen we te laat om ervoor te stoppen.

Het landschap werd dor en de rotsen donkerbruin. In een bloedhitte van 110gr kwamen we aan bij ons hotel.

Omdat het zo bloedverzengend heet was hier, besloten we Lake Havasu met de auto te verkennen. Binnen 5 minuten hadden we alle bezienswaardigheden van t plaatsje gezien: het meer Lake Havasu zelf en de London Bridge, die een of andere rijke mafkees vanuit Engeland had overgebracht.

We gingen dineren bij Mudshark, een brouwerij/café/restaurant. Na een lekker maaltijd en dito biertjes liepen we terug naar het hotel, waar ons de volgende ochtend een lange reis naar San Diego te wachten staat.

Dag 12 Monument Valley - Grand Canyon NP

Vanochtend 3 uur in de auto gezeten richting het nationaal park Grand Canyon. Om de dag maar gelijk goed te beginnen hebben we een helikoptervlucht gedaan.

Na eerst de veiligheidsinstructies gevolgd te hebben moesten we nog even wachten in een boarding hall. Het zat hier vol met zenuwachtige ijsberende mensen die ieder moment geroepen konden worden om mee te mogen. Na een half uurtje kregen wij het sein (van iemand waarvan z'n gerimpelde achterhoofd ook op een gezicht leek) dat we in mochten stappen.

Het was rustig en zonnig weer met hier en daar een wolkje, prima omstandigheden voor een goede vlucht. Eenmaal aangekomen boven de Grand Canyon voelde Bas iets schuiven, de deur ging ineens een stuk open! Het was ook nog eens niet te doen deze tijdens het vliegen nog te sluiten. De piloot zei dat het geen probleem was, aangezien we toch met een klein riempje vastzaten. Het gaf de vlucht wel een hele andere ervaring dan vooraf bedoeld was. Gelukkig kwamen we nog ín de helikopter weer aan op de grond!

Betreft het uitzicht: Het was erg mooi om deze diepe kloof met verschillende kleuren rotsen te zien. We vlogen hier met de helikopter tussendoor, wat een spectaculair beeld gaf. De Grand Canyon wordt niet voor niets beschouwd als een van de grootste natuurlijke wereldwonderen, net achter Ivo Niehe uiteraard.

Eenmaal geland moesten we even bijkomen van de adrenalinekick, maar besloten we al snel de Grand Canyon ook vanaf de grond te gaan verkennen. Met een shuttlebus (wederom gratis, goed geregeld in Amerika!) werden we langs verschillende viewpoints gebracht. Aangezien we verschillende keren uitstapten hadden we ook meerdere chauffeurs. Eentje had duidelijk z'n lolbroek aan met de hele tijd flauwe grapjes en vond het ook leuk om bij het wegrijden van iedere halte "giddy up!" te roepen. De eerste keer was dit grappig, na een keer of 5 iets minder en wilden we met onze camera's naar zijn hoofd gooien. Het uitzicht was overigens ook vanaf de grond indrukwekkend.

's Avond zijn we naar de sportbar van ons enorme hotel gegaan. Het eten was simpel maar goed, de bierkeuze was echter zeer ruim. We konden ons niet inhouden heel de bierkaart te proberen, wat resulteerde in een aardige rekening. Maar gezellig was het zeker! Gezien het een sportbar was werd er ook sport uitgezonden. Al de Amerikaanse bezoekers gingen uit hun dak bij een American football wedstrijd waarbij je 99% van de tijd naar pauze zit te kijken, onbegrijpelijke sport. Gelukkig werden er ook nog leuke videoclips gedraaid.

Terugkijkend op een geslaagde dag zijn we weer naar onze hotelkamer gegaan. Morgen naar het snikhete Lake Havasu waarbij we een groot stuk Route 66 gaan meepakken.